Działalność Społeczna i Harcerska
We wrześniu 1908 roku wspólnie z Czesławem Jaksa-Bykowskim, Edwardem Gemborkiem, Kazimierzem Kierzkowskim i Karolem Wieczorkiem założył Dąbrowskie Kółko Wycieczkowe (DKW). Program ideowy organizacji nawiązywał do tradycji Filaretów i Filomatów. Czołowymi postaciami ruchu byli Kazimierz Kierzkowski i Stefan Piotrowski, zwany przez wszystkich „Ojcem”. Stefan był głównym organizatorem i przewodnikiem wycieczek, dbając o to, by ich uczestnicy wracali nie tylko wzbogaceni duchowo, ale i z eksponatami do muzeum.
W 1910 roku DKW, wraz z własnym sztandarem (który później stał się sztandarem harcerskim), wzięło udział w obchodach pięćsetnej rocznicy bitwy pod Grunwaldem.
3 kwietnia 1911 roku został mianowany drużynowym nowo utworzonej, pierwszej na terenie Dąbrowy Górniczej, drużyny skautowej.
Po zdaniu matury w czerwcu 1912 roku zrezygnował z funkcji drużynowego i wyjechał do Michałowic, gdzie pracował jako korepetytor w majątku państwa Bokalskich. Tam również założył wiejską drużynę skautową. Latem 1912 roku zorganizował pierwszy obóz w Michałowicach dla skautów z Zagłębia i Michałowic. Podobne obozy odbyły się później w latach 1916 i 1917.
Oprócz działalności w DKW, Stefan Piotrowski był członkiem organizacji niepodległościowych, takich jak Zarzewie, Drużyny Strzeleckie i Związek Strzelecki. Pod pseudonimem „Avanti” działał w polskim ruchu niepodległościowym, będąc łącznikiem i kurierem. Przemierzał trasy do Lwowa, Krakowa i Katowic, przewożąc materiały konspiracyjne. Do Dąbrowy Górniczej wrócił z chwilą wybuchu I wojny światowej.
W 1917 roku w domu Piotrowskich znajdowała się ręczna drukarnia zakupiona dla harcerzy 1. Zagłębiowskiej Drużyny Harcerskiej. Drukowano na niej materiały szkoleniowe, odezwy patriotyczne, ulotki dla strajkujących górników oraz odezwy Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Władze austriackie wpadły na trop drukarni i aresztowały 40 harcerzy oraz całą rodzinę Piotrowskich. Stefan Piotrowski, jako główny organizator, był zatrzymany w Będzinie, a następnie wywieziony do Lublina. Wolność odzyskał dopiero po upadku monarchii austro-węgierskiej.
Okres Międzywojenny i II Wojna Światowa
W 1920 roku jako ochotnik wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W sierpniu tego roku walczył w bitwie pod Chorzelami jako żołnierz 2. pułku piechoty „Syberyjskiego”. Został ranny 23 sierpnia i po rekonwalescencji nie wrócił już do służby wojskowej.
Po zakończeniu wojny zdał egzamin na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując uprawnienia do nauczania geografii i geologii. Podjął pracę w kilku szkołach w Dąbrowie Górniczej (m.in. Gimnazjum im. Waleriana Łukasińskiego) i w Będzinie, gdzie uczył historii, geografii i przyrody. Przyświecał mu jeden cel: „Oddanie Ojczyźnie ideowego obywatela”.
W 1923 roku uzyskał stopień harcmistrza. W 1925 roku został wybrany na komendanta Hufca ZHP w Dąbrowie Górniczej, funkcję tę pełnił aż do wybuchu II wojny światowej. Był aktywnym uczestnikiem zlotów krajowych, a także międzynarodowych: m.in. Jamboree w Anglii (1929), na Węgrzech (1933) i w Holandii (1937), często pełniąc na nich różne funkcje.
W środowisku harcerskim znany był pod pseudonimem „Mrówkojad”. Był niezwykle pracowity, posiadał rozległą wiedzę, którą zdobywał, korzystając m.in. z własnej biblioteki liczącej kilka tysięcy woluminów. Opanował biegle kilka języków, w tym japoński i chiński. Pięknie malował (np. portret Baden-Powella). Był także współautorem Przewodnika po Zagłębiu Dąbrowskim.
Latem 1939 roku, na polecenie Głównej Kwatery, zorganizował w Dąbrowie Harcerskie Pogotowie Wojenne. W czasie wojny pracował w hucie „Bankowa” i prowadził tajne nauczanie.
Po drugiej wojnie światowej nie powrócił do czynnej działalności harcerskiej, choć pozostał w kontakcie z harcerzami. Pełnił obowiązki dyrektora Gimnazjum i Liceum Mikołaja Kopernika w Będzinie, a później, już na emeryturze, pracował tam jako nauczyciel.
Stefan Piotrowski był człowiekiem o łagodnym usposobieniu, tolerancyjnym dla młodzieży. Wysoko cenił godność człowieka, nie wywyższał się, ubierał skromnie. Nie założył rodziny, gdyż „dla niego wszyscy byli bliscy”.
Zmarł 3 lipca 1971 roku. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu w Dąbrowie Górniczej.
